Antidote 2: Release.
Release your worries every day. “Tell God what you need”, pray about everything. There is nothing too small or too insignificant for God concerning you.
Corrie Ten Boom caught a bad cold in the Nazi concentration camp during WW2. She told her sister, Betsy, “How nice it will be if I have a handkerchief now.” Betsy said, “Let’s pray and ask God for it.” Corrie laughed, thinking why would God bother about such small things. Betsy prayed anyway. Shortly after, a fellow prisoner, who worked at the hospital, passed her a handkerchief as a gift. Corrie asked, “How did you know that I caught a cold?” The friend replied that she found an old piece of cloth and decided to make handkerchiefs out of it. While she was sewing, a voice in her heart said, “Bring one to Corrie.”
Pray unceasingly. Pour out your soul to Him. Share your innermost thoughts and emotions. He cares and understands.
For we do not have a High Priest who cannot sympathize with our weaknesses, but One who has been tempted in all things just as we are, yet without sin (Hebrews 4:15).
Stop worrying. Instead, release your worries to the One who understands and cares.
良方二：交托。
每天都要交托你的忧虑。“把你们所需要的告诉神”，凡事都要祷告。在神眼中没有什么是太微小或无关紧要的。
二战期间，柯丽·坦·布姆（Corrie Ten Boom）在纳粹集中营里患了重感冒。她对姐姐贝西（Betsy）说：“如果我现在有一块手帕该多好啊。”贝西说：“我们来祷告，向神祈求吧。”柯丽笑了，心想神怎么会操心这种小事呢。但贝西还是祷告了。不久后，一位在医务室工作的狱友递给她一块手帕作为礼物。柯丽问：“你怎么知道我感冒了？”那位朋友回答说，她找到一块旧布，决定把它做成手帕；在缝制的时候，她心里有个声音说：“给柯丽带一块去。”
不住地祷告，向祂倾吐你的心声，分享你内心深处的想法与情感。祂在乎，也理解。
因我们的大祭司并非不能体恤我们的软弱。他也曾凡事受过试探，与我们一样，只是他没有犯罪。（希伯来书 4:15）。
停止忧虑。把你的忧虑交托给那位既理解又关怀你的主。
Penawar 2: Melepaskan
Lepaskan kerisauan anda setiap hari. “Beritahu Tuhan apa yang anda perlukan”, berdoalah tentang segala-galanya. Tiada perkara yang terlalu kecil atau terlalu remeh bagi Tuhan dalam segala hal tentang anda.
Corrie Ten Boom mengalami selesema yang teruk di kem tahanan Nazi semasa Perang Dunia Ke-2. Dia berkata kepada kakaknya, Betsy, “Alangkah baiknya jika saya ada sapu tangan sekarang.” Betsy berkata, “Mari kita berdoa dan memohon daripada Tuhan.” Corrie ketawa, sambil berfikir mengapa Tuhan mahu ambil peduli tentang perkara-perkara kecil sedemikian. Betsy tetap juga berdoa. Tidak lama selepas itu, seorang rakan tahanan yang bekerja di hospital menghulurkan sehelai sapu tangan kepadanya sebagai hadiah. Corrie bertanya, “Bagaimana kamu tahu saya terkena selesema?” Rakan itu menjawab bahawa dia menjumpai secebis kain lama dan memutuskan untuk menjadikannya sapu tangan. Semasa dia sedang menjahit, satu suara di dalam hatinya berkata, “Bawakan sehelai kepada Corrie.”
Berdoalah tanpa henti. Curahkan isi hati anda kepada-Nya. Kongsikan fikiran dan emosi anda yang paling dalam. Dia mengambil berat dan memahaminya.
Sebab Imam Besar yang kita punya, bukanlah imam besar yang tidak dapat turut merasakan kelemahan-kelemahan kita, sebaliknya sama dengan kita, Ia telah dicobai, hanya tidak berbuat dosa. (Ibrani 4:15).
Berhentilah daripada bimbang. Sebaliknya, serahkanlah kebimbanganmu kepada Dia yang maha memahami dan mengambil peduli.